Heren,

Zoals toegezegd,

Ik ben afgelopen woensdag nog een keer op Dorst gaan rijden, we waren met zijn drieën en kwamen goed van z’n plek zal ik maar zeggen, voor we het parcours hadden bereikt gaf er al een aan dat het wel behoorlijk hard ging, nogmaals op de leenfiets zit geen snelheidsmeter dus ik had geen idee.
De 1e ronde ging ik op kop en ik moet zeggen dit liep wel lekker, de bochten blijven je aandacht vragen maar het ging steeds beter, ik had de stuurpen omgedraaid zodat ik wat hoger zat ook dit beviel beter, de versnellingsbak blijft een punt van aandacht, op het middenblad heb je ineens geen kransjes meer en op het grote blad zijn de stappen te groot.
De 2e ronde ging er iemand anders voorop ik kon redelijk volgen maar mijn linkerbeen begon steeds meer te verkrampen dus ik ben zo halverwege de ronde afgehaakt en ben rustiger gaan rijden.
Deze ronde was afgelegd in 25 min en omdat volgens zeggen de 1e ronde sneller as zijn we gezamenlijk overeen gekomen dat we die in 24.30 hebben afgelegd.
Donderdag de 29er weer netjes terug gebracht naar William, daar nog even wat nagepraat en met mijn eigen fully naar de duinen vertrokken, het was goed weer en de kramp in mijn been voelde ik niet meer.
Ik ben op de zelfde plaats gestart als afgelopen zaterdag, wat me gelijk opviel was dat ook vooral de vork van mijn fiets een stuk lekkerder dempt als die van de 29er en echt waar wat is die achterdemper een verrijking, ik heb nu de ervaring dus iedereen die zegt dat een fully onzin is in ons land laat zijn oren hangen naar de bladen of heeft zelf de ervaring niet maar neem van mij aan zelfs op een fully zijn sommige stukken van de duinen zwaar.
Ik kwam lekker van zijn plek moet ik zeggen en heb de versnellingsbak problemen van de 29er niet ervaren op de fully, wel vind ik dat de 29er lekkerder klimt en inderdaad op sommige stukken lekkerder bolt.
Ik heb wel mijn snelheidsmeter op nul gedrukt voor ik wegreed maar heb niet de tijd in beeld gezet, die heb ik pas nadat de ronde voorbij was naar voren gehaald, ik wist natuurlijk welke tijd ik gereden had met de 29er en had zeker het gevoel dat het lekker liep, ook wist ik nu wat meer van het parcours, maar de tijd was toch een teleurstelling 1 uur 12, wel iets sneller als op 29er, maar dat was een vreemde fiets en ik was al zeker een jaar niet meer in de duinen geweest.
Ook is het zo dat ik voor mijn gevoel niet minder moe was als afgelopen zaterdag, wel is het zo dat de fully het qua comfort met vlag en wimpel wint van de 29er.
Weer een lang verhaal met als conclusie , ik ben er nog niet uit, is het sneller, waarschijnlijk op termijn wel, is het net zo comfortabel als een fully, zeker niet, is dit dan een reden om de Cube weg te doen, waarschijnlijk niet.
Het wegseizoen staat nu weer voor de deur en als ik William moet geloven zijn er nu al weer zoveel nieuwe ontwikkelingen op 29er gebied dat het misschien toch slimmer is nog even te wachten.
Dinsdag a.s. heeft hij waarschijnlijk een 29er-fully als testfiets ook die mag ik uitproberen, wordt vervolgd laten we dus maar zeggen.

Met vriendelijke groet,

Martin

Onze Mark H wil gratis Di2 uitproberen tijdens een toertocht. Kijk bij deze link voor verdere info en mail eventueel wie er interesse heeft en wanneer/welke tocht.

http://www.shimano-benelux.com/

Shimano Benelux
www.shimano-benelux.com

Ik blijf fan van dit optimisme!

Bron: Volkskrant – Bert Wagendorp – 24/01/2012

Wielerjournalist Thijs Zonneveld bedacht dat er in Nederland een berg moet komen, van twee kilometer hoog. Het idee is zó absurd dat we gerust mogen spreken van een geniaal concept.
Op maandag 25 juli 2011 reden de wielerjournalisten Nando Boers van NUsport en Thijs Zonneveld van dagblad De Pers op de A4 bij Leidschendam. Ze kwamen uit Parijs. Cadel Evans had de Tour gewonnen en op de laatste vrijdag van de Ronde hadden duizenden Nederlanders Alpe d’Huez weer veranderd in een Nederlandse berg. Boers zei dat hij weer moest wennen aan de volheid van Nederland, na de lege Franse arrondissementen. Zonneveld keek naar buiten. ‘Als je dit allemaal kunt bouwen’, zei hij opeens, en hij wees naar de hoogbouw, bedrijfspanden, viaducten en fly-overs die ze passeerden, ‘dan kun je toch ook wel een berg bouwen?’ Hoefden we tenminste geen Franse berg meer te koloniseren.

Berg in de polder, dacht Boers. Dream on, Thijs.

Die vrijdag stond er ‘Berg!’ boven de wekelijkse column van Thijs Zonneveld op Nu.nl. ‘Raar idee’, schreef hij. ‘Ik weet het. Maar hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik het zie zitten. Ik wil een berg. Een echte.’ Zonneveld stelde voor in de polder of in zee een berg van een ‘metertje of tweeduizend’ te bouwen – zeg maar een betonnen Alpe d’Huez plus.

‘Beetje een haastcolumn’, vond Ben Rogmans, directeur van dagblad De Pers. Zo’n column die je schrijft als je even niks anders weet. Beetje zwetsen over een maffe berg dan maar.

Dat was het begin. Een week later, na een stuk over de Berg in De Pers, begon het Zonneveld te dagen: hij had iets aangeraakt. De reacties stroomden binnen, alsof half Nederland had zitten wachten tot iemand met het idee voor een berg zou komen.

Inmiddels hebben tientallen bedrijven zich met de Berg geassocieerd, waaronder DHV, Oranjewoud, ProRail en Ballast Nedam. USG Innotiv is hoofdsponsor. Dit jaar komt er een haalbaarheidsonderzoek, onder leiding van een full-time projectmanager van ingenieursbureau Oranjewoud.

Na het stuk in De Pers meldden zich geologen die de fundering van een berg al bleken te hebben onderzocht, techneuten die al hadden bedacht hoe je een berg rendabel kon maken en planologen die wisten waar je het beste een berg kon bouwen.

Tim Strikers, planoloog bij adviesbureau SAB in Arnhem, was vanuit zijn woonplaats Dieren op weg naar Arnhem en las De Pers. Hij stuurde meteen een mailje naar Zonneveld. ‘Wat een belachelijk megalomaan idee’, schreef hij. ‘Als je meer idioten zoekt die mee willen doen, laat het me weten.’

Zonder dat hij het zo had bedoeld – hij wilde een wielrenberg – had Zonneveld de perfecte kapstok voor technische innovatie bedacht: de Hollandse berg. Zijn plan is inmiddels volgehangen met ideeën die nu opeens een concrete toepassing vonden: de Berg. Zeker nadat de massieve berg een holle berg was geworden, bleken de mogelijkheden eindeloos en spectaculair.

Nu halen de bergbouwers graag het woord van Albert Einstein aan: ‘If at first the idea is not absurd, then there is no hope for it.’

Thijs Zonneveld was tien jaar lang wielrenner. Hij fietste voor amateurploegen in Zuid-Frankrijk en Spanje en sloot zijn loopbaan na tien jaar af bij de Chinese Marco Polo-ploeg, een team in de eerste divisie van het internationale profwielrennen. Hij was geen topper, maar wel bloedfanatiek. Hij fietst nog altijd veel, onder meer met Tim Krabbé, zijn 35 jaar oudere voorbeeld: schaker, schrijver, coureur.

Zonneveld deelt ook Krabbé’s talent voor monomanie: als je iets doet, doe je het met alles wat je in je hebt en laat je je niet afleiden door geneuzel.

Zonneveld was een klimmer. Toen hij vijftien was, beloofde zijn vader hem een nieuwe racefiets als hij sneller dan hij de Ventoux zou opfietsen. Dat deed Thijs, de eerste keer ging meteen in 1.30 uur. Sindsdien is de Ventoux zijn favoriete berg. Zoals de dode vulkaan uitrees boven zijn omgeving: dat sprak hem aan. Een eigenwijze, eenzame reus was het. Eigenlijk stelde hij zich zijn Hollandse berg voor als een soort Ventoux. In het begin tenminste, toen hij nog het idee had dat de Berg een massieve berg zou moeten worden, vooral ter bevordering van de kwaliteit van het Nederlandse wielrennen.

Van dat idee is vijf maanden later nog een fractie over. De Berg is een Bergbouwwerk geworden, een immense stapel modules. Gemiddeld stijgingspercentage: 25 procent. Inhoud: 250 miljard m3. Het plan is om gefaseerd te gaan bouwen, te beginnen met een Hollands bergje van 300 meter.

Zonnevelds sportberg is bijzaak geworden. De Berg is nu een hydrocentrale. De Berg is een eindeloos kassensysteem voor hightech land- en tuinbouw waar het Westland vijftig keer in past. De Berg is een vastgoedproject – met op de top appartementen met uitzicht op Londen en Parijs. De Berg is een honderd procent zelfvoorzienende Berg, een symbool van duurzaamheid. De Berg is een hyperinnovatief bouwproject, niet van stenen en beton, maar van kevlar of composiet – of materialen die nu nog in de laboratoriumfase verkeren: superlicht en sterker dan staal.

De Berg is het Innovatieplatform in de praktijk, zegt Ben Rogmans. Als ze destijds bij dat initiatief van Balkenende iets hadden moeten bedenken om de doelstelling te verbeelden, waren ze uitgekomen bij de Berg, zegt Tim Strikers. Je kunt er alles aan ophangen. En het absurde van de Berg dwingt iedereen om buiten de bestaande kaders te denken: dat is het geniale van het concept.

De Berg is ook een statement tegen negativisme en pessimisme, juist nu iedereen het over crisis en bezuinigen heeft. Ze hebben met elkaar afgesproken dat er geen overheidsgeld in de Berg wordt gestopt, zegt Ulf Doornbos, voormalig directeur van de Optiebeurs en penningmeester van de Stichting Die Berg Komt Er. De Berg mag geen overheidsding worden, maar moet uit de samenleving oprijzen. Daarom kun je er ook 50 euro-certificaten van kopen. Voorzichtige schattingen gaan in de richting van 30 à 40 miljard euro bouwkosten.

Op 30 augustus was de eerste persconferentie. Er waren vier camerateams en journalisten uit de halve wereld. Inmiddels is de lijst van buitenlandse media die aandacht hebben besteed aan het plan op www. diebergkomter.nl indrukwekkend lang.

Volgens Tim Strikers is de rol van Thijs Zonneveld cruciaal. Hij noemt het diens ‘schijnbare naïviteit’: Zonneveld wordt niet gehinderd door alle denkramen die zeggen: dat kan niet. En hij vertikt het ook die te krijgen. Van meet af legde hij vastberadenheid in het project. Hij ging bij bedrijven langs, hij gaf lezingen, hij bracht geïnteresseerden bij elkaar en deed interviews. En hij ving alle hoon op. Thijs Zonneveld is de evangelist van de Berg.

Het interesseert hem geen reet als anderen het idioot vinden, zegt Nando Boers. Het zit in zijn kop, en dan gaat hij door.

De ingenieurs, planologen en innovatieve denkers mogen problemen signaleren en vraagtekens zetten, Thijs Zonneveld roept te pas en te onpas: Die Berg komt er. Het is, zegt hij, met de Berg als met een prachtig meisje waar je verliefd op bent: dan beweeg je ook hemel en aarde.

Als je hem als wielrenner had moeten omschrijven, dan was ‘taai’ het woord. Pas als het loodzwaar en lang was, stegen zijn kansen. Hij is geen opgever, zegt Nando Boers. En je moet niet tegen hem zeggen dat iets niet kan, want dan wordt hij dwars.

Thijs was er dag en nacht mee bezig, zegt Ben Rogmans. Hij zag dat Zonneveld onder de Berg dreigde te bezwijken en stelde hem drie maanden vrij van verslaggeverswerkzaamheden. Bovendien werd Rogmans bestuurslid van de Stichting Die Berg Komt Er. Als iedereen zegt dat iets niet kan, begint het pas interessant te worden, vindt Rogmans.

Thijs is een heerlijk wilde, ongetemde jongen, zegt Ulf Doornbos, een jongen zonder verborgen agenda. Nu is het Doornbos’ taak de financiën van het project te bewaken. Want daar heeft Thijs dus de ballen verstand van. Doornbos kent het woord ‘probleem’ niet, maar er zijn natuurlijk nog wel een paar financiële hobbeltjes te nemen. Om te beginnen de anderhalf miljoen euro voor het haalbaarheidsonderzoek.

Ulf Doornbos vroeg laatst aan zijn voorganger bij de Optiebeurs, oud-minister Tjerk Westerterp, wat hij van de bergplannen vond. ‘Een tintelende gedachte’, zei Westerterp.

Strikers heeft bij SAB al een paar minidebatjes georganiseerd. Sommige collega’s zeggen: Dit gaat mij vakinhoudelijk vele bruggen te ver. Maar bij anderen ziet hij de scepsis langzaam minder worden.

Het punt is: bij de Deltawerken was de noodzaak evident. Bij de Afsluitdijk idem dito. Bij de Berg is het aantonen van de noodzaak een deel van het project. Dit jaar moet het haalbaarheidsonderzoek uitwijzen of de Berg technisch en financieel te realiseren is. En of er voldoende steun onder de Nederlandse bevolking is te organiseren: met minder dan 50 procent hoef je er niet aan te beginnen.

Het idee van de berg heeft Thijs Zonneveld geleerd dat hij het leuk vindt om ergens leiding aan te geven. En dat hij mensen kan enthousiasmeren. Hij heeft ook ondervonden dat een column je leven op z’n kop kan zetten. En dat je niet altijd naar de berg hoeft; de Berg kan ook naar jou toe komen.

Vandaag reden Martin, Erik en Piet een geweldige tocht in Goirle. Droog zonnig weer, een mooi afwisselend parcours van single-tracks, bos en grote heidevelden deed ons besluiten dit keer eens 60 km te rijden in plaats van de reguliere 45 km. Dit beviel goed en wordt bij mooi weer de nieuwe standaard denk ik. De organisatie was goed verzorgd en bij aankomst bleek het carnaval al te zijn losgebarsten. Hulde aan wtc De Hellen. Het tempo zat er goed in zodat de middag geheel beschikbaar was voor andere sociale activiteiten. Wat mij betreft is dit een blijvertje.